Stefan Blonk | De klok
138
post-template-default,single,single-post,postid-138,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.4.1,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

De klok

een paar weken terug was ik in Keulen. Naast het station ligt de Philharmonie. Een prachtige zaal, het plafond doet nog het meest denken aan het onderstel van een UFO uit een Hollywood film. Ik speelde met het Orkest van de 18e eeuw, nou ja, na de pauze alleen, symfonie 101, “de Klok” van Haydn. Voor de pauze werken van Bach, prachtig maar geen hoorns nodig.

Tijdens de repetitie van Bach, liep ik om het gebouw heen. Het hotel ligt pal naast de zaal en de volgende ochtend wilde ik een rondje gaan rennen. Vandaar dat ik de ontsnappingsroute uit de stad wilde vinden. Op het dak van de Philharmonie blijkt, door het hoogteverschil tussen station en stad, een plein. Zo’n verkeersvrijplein waar je fijn kan skaten. Terwijl mijn collega’s Bach repeteerden waren een man of 6 het dak c.q. plein aan het bewaken. Niemand erop anders stoor je de musici. Of moet ik zeggen: de muziek?

De Duitse violiste Isabella Faust viel in voor Thomas Zehetmair. En hoe! In het tweede deel van het vioolconcert stond de tijd even stil. Viool, orkest en dirigent samen met die muziek, bijna 300 jaar oud, uit een andere wereld, overgeleverd als een cadeau uit het verleden. Muziek van ons allemaal, als een stuk erfgoed dat onderdeel is geworden van ons DNA.

Na de pauze tikte de tijd verder op het ritme van Haydn, tik, tak, tik, tak. Frans Brüggen als Dr Who, the timemaster, liet de altviolen even, bewust, ongelijk spelen met het voort tikkende ritme van de klok. Een rimpeling in de tijd, waarlangs we kunnen reizen. Zo belandden we ongemerkt met een zaal vol mensen tot twee keer toe in de 18e eeuw.

En op het dak stonden de bewakers, onwetende beschermers van het wonder onder hun voeten.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.