Stefan Blonk | Dode hoorns
141
post-template-default,single,single-post,postid-141,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.4.1,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Dode hoorns

In de herfstvakantie was ik in Nürnberg. Al heel lang wilde ik eens de instrumenten verzameling van het Germanisches National Museum bekijken. Met name de hoorns uit de barok zijn daar vrij ruim vertegenwoordigt. De gilden van koper instrument bouwers zaten allen in Nürnberg. Daarvan waren de families Haas en Ehe de bekendste. Er lagen 5 barokhoorns. Allemaal verschillend van bouw en vooral de mondstukken die er waren zagen er totaal verschillend uit. Twee latere instrumenten lijken wel iets meer op elkaar qua bouw. Vergelijkbaar met de Ehe kopie van Jungwirth.

Helaas kun je de instrumenten niet aanraken of bespelen. Het is trouwens zeer de vraag of ze in bespeelbare staat zijn. De strijkinstrumenten bijvoorbeeld vragen toch nogal wat werk voor er een mooie toon uitkomt ( nieuwe snaren etc). Volgens mijn vriend en hoboïst Frank ligt er een prachtige barokhobo die het mits in de juiste handen haast vanzelf doet. Maar alles hermetisch afgesloten achter glas. Mijn zoon opperde dan ook dat het hier om dode instrumenten gaat.

In Brussel is ook een zeer fraai museum met oude instrumenten. Daar hebben ze een systeem met zender en koptelefoon zodat je langs de vitrines lopend ook de instrumenten kan horen. Zeer de moeite waard dit museum ook al door het prachtige pand waar het in is gehuisvest. Nog leuker en beter was de hoorndag in Leiden waar Louise Schepel haar indrukwekkende collectie oude hoorns bij zich had en er ook door een ieder op gespeeld mocht worden.

Het bezoek aan het museum deed me denken aan een wandeling die ik ooit met mijn gezin maakte in Oostenrijk. De beklimming van de Ötscher om precies te zijn. Een niet al te moeilijke berg van 2000 meter hoog, met de kinderen, die toen nog klein waren heel goed te doen. Later zou ik er overheen rennen in een hardloopwedstrijd maar dat is een ander verhaal. We overnachten in de berghut, waardoor we nog vrij laat op de dag afdaalden van de top. Het was een prachtige, heldere avond, het uitzicht geweldig en de avondzon nog aangenaam warm. Tot onze verrassing had een kunstenaar 2 gigantische alphoorns neergelegd op een alpenwei. De kunstenaar had weinig op met instrumentenbouw, want de hoorns kon je niet bespelen. Meerdere soorten metaal waren wat knullig in elkaar gesoldeerd. Er zat een mondstuk aan maar dat was zo groot en scherp dat een geluid uit de hoorn halen niet mogelijk was. Mijn zonen gingen achter de hoorns zitten en deden alsof ze speelden. Zonder geluid. Leuk. Dode hoorns.

No Comments

Post a Comment