Stefan Blonk | Jan
247
post-template-default,single,single-post,postid-247,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.4.1,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Jan

Jan

 

Alweer een paar jaar geleden had ik een jonge leerling, die bijna elke week uit Duitsland op les kwam. Een middelbare scholier. Ik heb hem drie jaar les gegeven, drie moeizame jaren. Voor mij en voor Jan. Hij wilde het zo graag onder de knie krijgen, maar het ging zo moeizaam.

Toen Jan voor het eerst op les kwam, had hij twee jaar les gehad in Emmerich. Van zijn leraar daar mocht hij alleen in de laagte spelen.  Een g in het één gestreepte octaaf was de bovengrens. Verder was hij zo angstig om te spelen, dat alle tonen trilden, alleen rond de lage C niet.  Ik was verbijsterd.

Al gauw bleek Jan niet echt veel meer te willen of te kunnen. Met heel veel geduld en een langzame opbouw, kregen we de meeste problemen onder de knie. Na drie jaar les kon hij heel behoorlijk spelen. Geen bijzondere hoogte of kracht, maar een zeer bruikbare lage hoornist voor een jeugd- of amateur-orkest. Jan was, terecht, best trots op zichzelf. En ik was blij dat ik een zo problematische leerling kon begeleiden. Geduld was nooit mijn sterke kant, maar hier had ook ik iets geleerd.

Zoals vaker gebeurt met leerlingen, was er een echt doorbraak- moment. Het was een warme, stralende zaterdag ochtend. De vader van Jan bracht hem altijd naar les met de auto. Ging dan even tanken en boodschappen doen, om vervolgens voor onze deur in de auto te wachten tot Jan naar buiten kwam. Ik heb hem zelden gesproken, die vader, het is een man van weinig woorden.

Tijdens deze les ging het heel goed met Jan, hij speelde zijn etudes goed en hij was echt blij. Het gebruikelijke gevecht met de materie had definitief plaats gemaakt voor het plezier in muziek maken. Zoals altijd eindigde ik de les met Jan met een paar duetten. Dat kon hij wel goed, tweede hoorn spelen. Een mooi geluid en een paar goede oren had hij zeker. En nu alles zo goed lukte, speelden we voor het eerst een foutloos Mozart duet! Jan grijnsde van oor tot oor.

“Weet je wat?” zei ik,” we doen het raam helemaal open, dan kan je vader ook horen hoe goed het gaat!” Vanuit mijn studeerkamer zie je onze straat en de vader van Jan stond daar geparkeerd. Hij had het raampje helemaal open en las een boek.

“Ja, goed idee,” zei Jan. En zo begonnen we het duet nogmaals, met het raam wijd open. Nog in de eerste maat keek Jan’s vader verschrikt schuin naar boven. Hij deed zijn portier raampje dicht en keek weer naar zijn boek. Jan barstte in lachen uit. “Perle für die Schweine” zei hij lachend.

 

Hoe moeizaam het vaak ook was, ik denk nog vaak terug aan Jan. Behalve muziek maken op de hoorn, leerde hij nog veel meer. Door het overwinnen van de moeilijkheden van het instrument werd hij veel zelfverzekerder. Van het angstige jongetje dat voor het eerst op les kwam, veranderde hij in een zelfverzekerde student. In die drie jaar veranderde zijn ademhaling van oppervlakkig hoog tot relaxed en diep. En dat heeft hij helemaal zelf voor elkaar gekregen. Hij wist ineens wat hij wilde studeren. Nu zit hij op de kunstacademie ergens in een grote Duitse stad en ontwerpt meubels.

Zo belangrijk is dus muziekonderwijs. Stop met het sluiten van muziekscholen, het tegenwerken van muziekverenigingen met onzinnige belastingen en stop met het kapotmaken van onze top ensembles en orkesten. Alles wordt beter met muziek.

 

No Comments

Post a Comment