Stefan Blonk | Orkesthumor
98
post-template-default,single,single-post,postid-98,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.4.1,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Orkesthumor

“Is dit de klootzakkentafel?” vraagt Ricardo. Het is pauze en ik zit met een paar collega’s van het orkest van de achttiende eeuw koffie te drinken. Ricardo komt aan geschuifeld, kop koffie in de hand. Grote hilariteit aan tafel. “Ja hoor, je past er prima bij”, zegt Frank. Meer hilariteit.
Orkesthumor, noemen mijn kinderen dat. Ik had ze ooit verteld dat dirigent Frans Brüggen een hekel heeft aan orkesthumor. “Alstublieft geen orkesthumor, dat is zo erg”, zei hij ooit op een repetitie. Dat was natuurlijk op zich weer erg grappig. Hans Vonk kon er ook slecht tegen: ” Hè, nee toch, geen humor vanochtend, dames en heren!
Als in elke werkkring zijn er mensen die een bijzonder gevoel voor humor hebben. Ricardo kan heel veel zeggen voordat iemand boos wordt. Zo draaide hij zich vlak voor een concert in een vol Concertgebouw naar de hoorns en zei:” Jullie gaan het toch niet verpesten vandaag?”
We weten wie het zegt. Lachen er om.
Het doet me denken aan een verhaal van Simon Carmiggelt over een jongetje die met iedereen gelijk een leuk contact heeft. Ontwapenend karakter. Heeft niet iedereen. Als het jongetje uit dat verhaal eens ziek is, besluit de jonge Simon een praatje met de buschauffeur te maken, want dat deed dat leuke jongetje toch ook altijd. Met een snauw en een vloek werd hij weggestuurd. Zo is het ook met Ricardo. Als ik zou zeggen wat hij soms durft te zeggen zou niemand lachen, bij hem wel.
Ik moest eens plotseling 1e hoorn spelen in een project waar ik tot dan toe 2e speelde. “Nou, nu gaan we lachen” zei Ricardo. Maar na afloop: ” er viel niets te lachen…” En dat was misschien wel het mooiste compliment dat ik kreeg.
Want gevoelig is hij zeker. Toen ik ooit wat in de put zat, was het Ricardo die feilloos de juiste opmerking maakte. “Weet je Stefan, het is prima verdrietig te zijn, dat hoort bij het leven, maar ongelukkig, dat is nergens voor nodig!”

No Comments

Post a Comment