Stefan Blonk | Sjekkie
126
post-template-default,single,single-post,postid-126,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.4.1,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Sjekkie

Het is al weer een poos geleden dat ik in Den Haag op het conservatorium les had van Piet Schijf. Het was in die tijd nog vrij gewoon om overal te roken. In de klas op de middelbare school waren er leraren die tijdens het lesgeven rookten. Toen ik in de tweede zat werd dat verboden. Het was leerlingen ten strengste verboden op school te roken, maar buiten de poort stonden hele groepen scholieren met hun pakjes sjek, eerst rollen en dan roken. Vooral dat sjekkie draaien vond ik een fijne bezigheid. Eigenlijk veel fijner dan het roken zelf. Daar kreeg ik alleen maar keelpijn van. Maar ja, ik deed vrolijk mee vanaf mijn 14e. Ook thuis was het heel normaal om te roken. De kamer stond soms zo blauw van de rook, dat het niet veel uit haalde of je nu wel of niet zelf meedeed.
Bij mijn opa en oma stonden altijd glazen met sigaretten op tafel. Dat was een soort gastvrijheid. Kwam je op de koffie, dan kon je gezellig een sigaretje pakken. En dat je als puber dan gewoon meedeed werd volkomen normaal gevonden.
Toen ik, 17 jaar, met het Hofstad Jeugd Orkest op tournee in Amerika een poster in een klaslokaal zag hangen schrok ik me rot. Er stonden twee foto’s naast elkaar. Een long van een niet roker en een long van een straffe roker. De rokerslong zag er niet best uit. Dat roken zo slecht voor je was had ik nooit echt beseft. Ik besloot te stoppen, maar dat lukte toch niet zo één twee drie. Vooral op school feestjes en later in de kroeg met vrienden van het conservatorium kon ik het roken niet laten.
Toen ik in het eerste jaar bij Piet Schijf les had, vroeg hij wel eens aan het eind van de les: “Stefan, heb je sjek bij je?” Dat had ik en dan draaiden we samen gezellig een sjekkie. Piet zette dan het raam open en gingen we de rokend de les besluiten. Het werd haast een traditie, dat moment. Tot op een dag de volgende leerling het lokaal binnen kwam. Die was niet zo gediend van een lokaal vol rook voor zijn hoornles…. Piet zag de afkeuring in diens blik. Een week later vertelde hij me dat hij stopte met roken. 63 jaar, zijn hele leven gerookt, “gewoon nooit meer opsteken” zei hij nog.
En toen besefte ik hoe makkelijk dat moest zijn. Als hij kon stoppen kon ik dat toch zeker ook. Dit keer lukte het, ik heb nooit meer gerookt. Af en toe draaide ik nog een sjekkie voor een medeleerling. Dat was fijn.
In plaats van roken gingen Piet en ik een kopje thee drinken na de les. Dat was eigenlijk net zo leuk.
Hij is nu alweer een hele tijd geleden overleden, maar laatst hoorde ik hem nog spelen. 4e Bruckner met van Otterloo en het Residentie Orkest. Toen ik les van hem had speelde hij al lang 4e hoorn en op les speelde hij nooit voor. Wat geweldig om hem in de kracht van zijn leven te horen. Prachtig!

4 Comments
  • Ab Koster

    22 mei 2014 at 18:10 Beantwoorden

    Mooi geschreven stukken Stefan.

    • admin

      28 mei 2014 at 22:03 Beantwoorden

      Dank je Ab! Het zijn alleen de columns uit de Uilenspieghel. Ben veel bezig met korte verhalen, hoop binnenkort een uitgever te gaan zoeken. De Couesnon op mijn site is zo goed als verkocht. Verder heb ik 6 andere instrumenten verkocht of op proef bij een klant. De meesten halen de site niet eens. Ik snap niet dat het zo makkelijk gaat. Gewoon geluk, denk ik. Heb vandaag nog een anonieme begin 19e eeuwse hoorn gekocht met beschilderde beker, op een Franse site. Altijd afwachten hoe die is, spannend! Groet!

  • Erica Douma-Schijf

    21 januari 2015 at 07:49 Beantwoorden

    Wat super leuk om te lezen zeg. Groetjes Erica

  • Gerard Schijf

    21 januari 2015 at 07:49 Beantwoorden

    Wat een mooi verhaal, Stefan. Dierbare herinneringen komen weer boven!

Post a Comment